\जुम्ला—प्रदेश सीमाङ्कनमा कर्णालीलाई सुदूर पश्चिमसँग गाभिएको विरोधमा आइतबारदेखि सुरु भएको आन्दोलन मंगलबार तेस्रो दिन पनि जारी छ। मंगलबार एनेकपा माओवादीले नेतृत्वमा भइरहेको अान्दोलन हिंसात्मक बनेको छ। प्रदर्शनकारीले प्रहरीलाई लखेटेर खलङ्गा स्थित नेपाली कांग्रेसको पार्टी कार्यालय तोडफोड गरेका छन्।


कार्यालयका ढोका र तथा झ्याल अान्दोलनकारीले फुटाएका छन‍्। प्रहरी तोडफोड भइरहेको स्थानमा जान सक्ने अवस्था छैन। प्रहरी फाैज कांग्रेस कार्यालयभन्दा पारिपट्टि रहेको एउटा घरमा सीमित भएको छ। प्रहरीले त्यहीबाट अश्रुग्यास र हवाइ फायर गरिरहेको छ।

स्थिति अनियन्त्रित बन्दै गएपछि प्रहरीले १२ राउन्ड हवाइ फायर र कयाैं राउन्ड अश्रुग्यास प्रहार गरेको छ।

थप फाैज अाइपुग्दै

यसअघि अान्दोलन चर्किंदै गएको स्थितिलाइ ध्यानमा राख्दै थप सुरक्षाकर्मी ल्याइने तयारी गरिएको थियो। नेपालगञ्जबाट ७० जना सशस्त्र प्रहरीको फाैज हेलिकोप्टरबाट जुम्ला उड्न तयारी अवस्थामा छ। 'सशस्त्रको ७० जनाको टोली हेलिकोप्टरबाट आउँदैछ', जिल्ला स्थित स्रोतले भने, 'शान्ति सुरक्षाको स्थिति बिग्रन नदिन थप बल झिकाइएको हो।'

आन्दोलन चर्किंदै गएपछि हिजो सोमबार जिल्ला प्रशासन कार्यालयको रक्षाका लागि सेना उतारिएको थियो। आन्दोलनकारीले परीक्षा दिइरहेका विद्यार्थीको उत्तरपुस्तिका समेत च्यातिदिएका थिए।

जिल्लामा भइरहेको अान्दोलनलाई मुख्य दलले पालैपालो नेतृत्व दिएर अघि बढाइरहेका छन्। आइतबार कांग्रेस र सोमबार एमालेले आन्दोलनको नेतृत्व गरेका थिए।

दक्षिण भारतीय सुपरस्टार रजनीकान्तकी श्रीमती लतामाथि १४ करोड हिनामिना गरेको भारतिय रुपियाँ हिनामिना गरेको आरोपमा अदालतमा जाहेरी दर्ता भएको छ।

रजनीकान्त अभिनित फिल्म ‘कोचदैयान' को पोष्टप्रोडक्सन र निर्माताको सहायताका लागि भनेर का लागि भनेर उनले १४.९ करोड ऋण लिएकी थिइन्। उनले उक्त ऋणका लागि मीडियावन ग्लोबल एंटरटेनमेंट लिमिटेडलाई ग्यारेन्टीमा राखेकी थिइन्।

तर, हाल आएर उनले ऋणका लागि पेश गरेका सबै कागजातहरु फर्जी पाइएको भारतिय सञ्चारमाध्यमहरुले जनाएका छन्।

बेंगलोरस प्रहरीका अनुसार उनीबिरुद्ध ‘वेलफेयर एसोसिएसन अफ इन्डिया' र ‘प्रेस क्लब' नाम भएको लेटरहेडबाट फर्जी कागजात प्रयोग गरी ऋण लिएकी हुन्।

प्रहरीका अनुसार, प्रेसक्लबले जारी गरेको चिठीमा लेखिएको छ,‘प्रकाशक तथा प्रसारक ‘वेलफेयर एसोसिएशन ऑफ इंडियाु सँग प्रेसक्लबको कुनै सम्बन्ध छैन। उक्त संस्था नै नक्कली हो।'

अदालतको आदेशपछि प्रहरीले गरेको अनुसन्धानमा पनि उक्त संस्था नक्कली भएको पाइएपछि रजनीकान्त पत्नीमाथि जाहेरी दर्ता गरिएको हो ।source taja khabar

नेपाल प्रहरीले रिक्त रहेको पदमा दरखास्त आब्हान गरेको छ । प्रहरी प्रधान कार्यालय नक्सालले ३ सय ४२ जना आवश्यक रहेको भन्दै दरखास्त आब्हान गरेको हो ।

खुल्लामा १८४ जना, अमर र असक्त प्रहरी परिवारबाट ७ जना, आदिवासी जनजातिबाट ४८ जना, मधेसीबाट ४२ जना, महिलाबाट ३० जना, दलित बाट २३ जना, पिछडिएका क्षेत्रबाट ८ जना प्रहरी जवानको माग प्रहरीले गरेको छ ।

आगामी आइतबारदेखि साउन ४ गतेभित्र दरखास्त आब्हान गर्न सकिने प्रहरी प्रवक्ता कमलसिंह बमले जानकारी दिए ।

पूर्व क्षेत्रीय प्रहरी तालिम केन्द्र, रानी विराटनगर, मध्य क्षेत्रीय प्रहरी तालिम केन्द्र, भरतपुर, पश्चिम क्षेत्रीय प्रहरी तालिम केन्द्र, बुटवल, मध्य पश्चिम क्षेत्रीय प्रहरी तालिम केन्द्र, नेपालगंज, सुदूर पश्चिम क्षेत्रीय प्रहरी तालिम केन्द्र, दिपायल महानगरीय प्रहरी परिसर हरु काठमाण्डौं, भक्तपुर र ललितपुर र जिल्ला प्रहरी कार्यालयहरु निवेदन दिन सकिने प्रहरीले जनाएको छ ।

'आज निकालिएको बिज्ञापन रिक्त रहेको पदहरुको हो नयाँ 'को होइन' प्रहरी प्रवक्ता बमले सेतोपाटीसँग भने ।

प्रहरीले १० हजार प्रहरीको माग गर्दे तालुकदार मन्त्रालयमा निवेदन दिएको झन्डै १ वर्ष हुदाँसम्म कुनै सुनुवाइ भएको छैन् । अर्थले बजेट निकाशा गर्न समस्या हुने भन्दै त्यतिधेरै प्रहरी थप्न नसकिने यसअघि नै जनाइसकेको छ ।

एँ । यो कुरा ०५५ तिरको हो, जब स्वनामसँग भेट भएको थियो । त्यतिबेला भर्खर इमेल, इन्टरनेट सुरु भएको थियो । स्वनाम पनि विज्ञान र प्रविधिमा अलि चाँसो राख्नुहुन्थ्यो । यो कुरा सबैले जान्नुपर्छ र सिक्नुपर्छ भन्ने स्वनामको मान्यता थियो । त्यहीअनुरूप उहाँले टेकु आफ्नो साथीको कोठामा दुई–तीनवटा कम्प्युटर राखिदिनुभयो । त्यहाँ सबै कम्प्युटर सिक्न जान थाले । बुवाले पनि तिमी पनि जाऊ, म स्वनामलाई भनिदिन्छु भन्नुभयो । मैले पनि हुन्छ भनिदिएँ । गर्मी बिदा थियो, त्यतिबेला । स्वनामसँग मेरो पहिलो भेट त्यहीं भएको हो । गर्मी महिना थियो । सायद चैत वा वैशाख हुनुपर्छ । म दाजुसँग डेरामा बस्थेँ । कलेजमा पनि कम्प्युटर थियो । दुवै ठाउँमा कम्प्युटर चलाउँदा मैले चाँडै सिकिहालेँ ।

दिनको एक घन्टा कम्प्युटर सिक्न पाइन्थ्यो । स्वनाम पनि सधैँ क्लासमा आउनुहुन्थ्यो । हामीलाई कम्प्युटर यसरी चलाउँछन् र यो भागलाई यो भन्छन् भनेर सिकाइदिनुहुन्थ्यो । अरू सबै आफैले गर्नुपर्थ्यो । नेपाली टाइप सिक्ने बेला अरू केही नगर नेपाली अक्षरमात्र ध्यान देऊ भन्नुहुन्थ्यो । इमेल गर्न पनि सिकियो । पहिलो मेल मैले उहाँलाई नै पठाएँ । के छ, कस्तो छ भनेरमात्र लेखेँ । त्यतिन्जेलसम्म मैले उहाँलाई काका नै भन्थेँ । उहाँ सबैसँग एकनासको व्यवहार गर्ने मान्छे । मेरो नाम स्वनाम साथी हो । तपाई पनि मलाई स्वनाम साथी भन्नुहोस् भनेर भन्नुहुन्थ्यो । एकदमै सरल स्वभावको हुनुहुन्थ्यो । उहाँले त्यति भनेपछि पनि मैले काका नै भनेँ । उहाँलाई एकदमै मान्थेँ । आदर गर्थें । त्यति बोल्दिनथेँ । डर लाग्थ्यो । आफूभन्दा सिनियर, त्यसमाथि बुवा अनि दाइको साथी कसरी स्वनाम भन्नुजस्तो लाग्थ्यो । नाम लिएर बोलाउन एकदमै अप्ठ्यारो लाग्थ्यो ।

१५ दिनको अवधिमा उहाँसँग दैनिकजसो एक घन्टा भेट हुन थाल्यो । दैनिकको भेटघाटले मैले उहाँलाई स्वनाम भनेर बोलाउन थालेँ । कम्प्युटर क्लास सकियो । त्यसपछि हाम्रो भेट भएन । ०५६ देखि म होस्टेल बस्न थालेँ । त्यहीक्रममा मेरो खुट्टाको नङमा केही समस्या देखियो । सान्दाइलाई फोन गरेर स्वनामलाई यसको औषधिबारे सोध्न लगाएँ । किनकि उहाँलाई औषधिबारे केही ज्ञान थियो । तर, पछि म्यामले हस्पिटल पुर्‍याउनुभयो, सन्चो भइहाल्यो । मेरो पहिलो प्राथमिकता पढाइ नै थियो । त्यसैले म पढाइमै व्यस्त भएँ । ०६९ मा मेरो पढाइ सकियो । पढाइ सकिएपछि काम चाहियो ।

त्यतिबेला पहिलोपटक मैले स्वनामलाई नै सम्झिएँ । अनि फोन गरेर भने मलाई जागिर चाहियो । उहाँले कृष्णकुमार मेरो साथी हो, उसले तिमीलाई सहयोग गर्छ गएर भेट भन्नुभयो । पछि पत्रिकामा हिमाल एयर कन्डिसन एन्ड रिफ्रिजेन्स प्रालिमा भ्याकेन्सी देखेँ र अप्लाई गरिहालेँ । त्यतिबेला डा। रवीन्द्र भट्टराईले सहयोग गर्नुभयो । मैले उहाँलाई चिनेको थिएँ । अनि भनिदिनुपर्‍यो सर भनेपछि उहाँले भनिदिनुभयो । मेरो पढाइसँगै सम्बन्धित थियो । त्यसपछि घर, कार्यालय गर्दै दिनहरू बित्न थाल्यो । यो देखेर मलाई वाक्क लाग्थ्यो । अनि एक्लै सोच्थेँ, के यही हो त जीवन ? केही नयाँ काम गर्न मन लाग्थ्यो । तर, के गर्ने रु भन्दै फेरि वास्तविकतामा फर्कन्थेँ । अनि जागिरे जीवन सुरु गर्थें । ती अवधिमा पनि कहिलेकाहीँ स्वनामको याद आउँथ्यो । सायद अब भेट हुन्छ जस्तो लाग्दैनथ्यो । म उहाँलाई आदरणीय व्यक्तित्वका रूपमा मान्थेँ । त्यसैले पनि होला, कहिले त्यस्तो सोचाइ आएन । तर, भाग्यमै एक हुन लेखेको रै’छ । भेट भइहाल्यो । विश्वभक्त दुलाल आहुति र बुद्धलक्ष्मी श्रेष्ठको घरमा पार्टी थियो । त्यहीँ हाम्रो भेट भयो । म पनि त्यहीँ गएकी थिएँ । सान्दाइको साथी हुनुहुन्थ्यो उहाँहरू । त्यसैले गएकी थिएँ । उहाँ पनि त्यहाँ आउनुभएको रहेछ । दाइले पनि स्वनाम आउनुभएको छ गएर भेट भन्नुभएको थियो । मैले पनि हुन्छ भनेँ । उहाँलाई भेट्न जाँदै थिएँ, ठ्याक्कै भेट भयो । यो मेरो दोस्रो भेट थियो, स्वनामसँग ।

त्यसको ठीक दुई दिनपछि मैले फोन गरेर घरमा खान आउनुहोस् भनेर बोलाएँ । घरमा सबैको सल्लाहले बोलाएको थिएँ । तर, उहाँ आउनु भएन । बरु तिमी खान आउन भनेर मलाई बोलाउनुभयो । त्यो सुनेर म अलि अलमलमा परेँ । अनि उहाँ आफैँले भन्नुभयो, ‘म अहिले खाना खान आउन भ्याउँदिनँ एउटा कार्यक्रममा छु । बरु तिमी पनि आउन सक्छौ कार्यक्रममा ।’ सापफल्चामा शान्तिका लागि ऐक्यबद्धता भन्ने संस्थाले युद्ध रोक्नुपर्छ र शान्ति स्थापना गर्नुपर्छ भन्ने विषयमा छलफल चलाइरहेको थियो । त्यसकारण उहाँ मेरो घरमा आउनु भएन । पछि म नै त्यही कार्यक्रममा गएँ । पछि–पछि मलाई स्वनामले कार्यक्रममा बोलाउनुहुन्थ्यो, म जान्थेँ । प्रायःजसो कार्यक्रममा म सहभागी हुन थालेँ ।

देश त्यतिबेला युद्धमै थियो, अहिले शान्तिको आवश्यकता छ भन्ने महसुस गरेर म त्यस्ता कार्यक्रममा जाने गर्थें । ०६० वैशाख ६ गते म शान्तिका लागि ऐक्यबद्धता कार्यालय सचिव भएँ । त्यतिबेला मलाई स्वामी गुणचन्द्र विष्टले सहयोग गर्नुभएको थियो । हाम्रो संस्थाको नारा थियो, ‘युद्ध होइन शान्ति र दुर्गति होइन प्रगति’ । यही नारासाथ हामी अगाडि बढेका थियाँै । त्यतिबेलाको स्थितिमा पनि यो कार्यक्रमले एकदमै ठूलो प्रभाव पारेको थियो । एक लाखभन्दा बढी नागरिक सडकमा उत्रेका थिए । मलाई यो अभियान एकदमै मन प¥यो । मैले गर्ने जागिर नै छाडेर पूरै समय त्यसैमा दिन थालेँ । त्यही सिलसिलामा स्वनामसँग म नजिकिन पुगेँ । उहाँले मलाई प्रायःजसो कार्यक्रम र मिटिङमा सँगै लैजाने गर्नुहुन्थ्यो । त्यतिबेलाको वार्ताटोलीमा पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’, बाबुराम भट्टराई, रामबहादुर थापा ‘बादल’, कृष्णबहादुर महरा र कमल चौलागाईंहरूसँगै मलाई पनि लैजानुहुन्थ्यो र मलाई चिनाउनुहुन्थ्यो ।

त्यहीक्रममा कमल चौलागाईले मलाई बुद्ध एयरमा काम गर्छौ भनेर सोध्नुभयो । गर्न त मन थियो तर त्यतिबेला म सोच्छु भनेर जवाफ दिएँ । स्वनामलाई सबै कुरा भनें । म टाइम मिलाउँछु, दुवैतिर काम गर्छु भने । तर, उहाँले मान्नु भएन । जहाँ गरे पनि एक ठाँउमा गर्ने भनेर सल्लाह दिनुभयो । अनि मैले कमल चौलागाईलाई गर्दिनँ भनिदिएँ । एउटै संस्थामा भएकाले प्रायः हामी सँगै हुन्थ्यौँ । त्यो अवधिमा पनि मलाई कहिल्यै त्यस्तो लागेन । एक दिन न्युरोडमा भेटेँ । किन हो उहाँको अनुहार एकदमै उज्यालो बलेकोजस्तो अनि एकदमै राम्रो लाग्यो । मलाई पनि थाहा छैन, त्यस दिन भयो के ? त्यसपछि हामी आफ्नै काममा व्यस्त हुन थाल्यौँ । फुर्सदको समयमा हामी भेट्थ्यौँ । कहिले उहाँले बोलाउनुहुन्थ्यो त कहिले मैले । हामीले भट्ने ठाउँ भनेको टुँडिखेल हुन्थ्यो । उहाँले मलाई कहिले केही पनि भन्नु भएन । खोई मलाई कसरी आँट आयो । मलाई नै थाहा छैन । उहाँको मनमा के छ रु त्यो पनि थाहा छैन । हामी टुँडिखेलमा बसिरहेका थियौं । तपाईंले मलाई साँच्ची मन पराएको हो रु अरूजस्तो मन पराए एक–दुई दिनमा छाड्ने त होइन नि भनेर सोधैं रु त्यसपछि बल्ल उहाँले हाँसेर ‘हो साँच्ची मन पराएको, धोका दिन्न’ भन्नुभयो ।

यो प्रेम प्रस्ताव हो कि के हो ? मलाई थाहा छैन । सायद मैले नसोधेको भए पनि उहाँले कहिल्यै भन्नुहुँदैन थियो होला । त्यतिबेला म २३ वर्ष कि थिएँ । यो मेरो उमेरको आवेग पनि हुन सक्छ । मैले केही पनि केलाउन भ्याइनँ । मेरो मनमा जे थियो त्यही भनिदिएँ । त्यसपछि पनि हाम्रो सम्बन्ध व्यवहारमा केही कम त आएन । बरु अलि नजिकिन थाल्यौँ । फुर्सद हुनेबित्तिकै हामी घुम्न जान्थ्यौँ । यसरी नै दिन बितिरहेका थिए । त्यसपछि सबै ०६१ को आन्दोलनमा लागिहाले । अनि म मास्टर्स पढ्नतिर लागेँ । ०६१ मा मैले पुल्चोकमै वैकल्पिक ऊर्जा अर्थात् ९नवीकरण ऊर्जा० मा मास्टर्स ज्वाइन गरेँ । त्यतिबेला म होस्टेलमा बस्थें। हाम्रो फोनमा कुरा त हुन्थ्यो तर त्यहीबेला राजाको ‘कु’ भयो । अनि फोन सेवा बन्द भयो ।

त्यसपछि उहाँ मलाई भेट्न भनेर मेरो होस्टेल आउनुभयो । उहाँ दुईपटक मेरो होस्टेलमै आउनुभयो । कहिले उहाँले बोलाएको ठाउँमा म जान्थें । शान्तिका लागि साझा अभियान ९कोक्याप० अनामनगरमा मिटिङ हुन्थ्यो, स्वनाम त्यहाँ आउनुहुन्थ्यो । ०६२ मा मेरो मास्टर्स सकिँदै थियो र मैले होस्टल छाड्नुपर्ने थियो । त्यसपछि म स्वनामकोमा बस्न जाने कि सान्दाइकोमा बस्न जाने भन्ने थियो । तर, मचाहिँ स्वनामकोमा जाने भन्ने कुरा सोचिरहेको थिएँ । मेरो ठूल्दाइ ९नवीन० जो मसँग एकदमै मिल्थे । उहाँ क्यानडा बस्नुहुन्थ्यो, विवाहका लागि नेपाल आउनुभएको थियो । म एकदमै दोधारमा थिएँ के गरौँ, कसो गरौँ भन्ने कुरामा । बरु दाइले मलाई जिस्क्याउँदै सोध्नुभयो– तैँले मन पराएको कोही छ कि छैन रु तिमीहरू भेट्छौ कि भेट्दैनौँ । मैले पनि सोझो अर्थमा भनिदिएँ, ‘छ हामी भेट्छौँ, घुम्न पनि जान्छौँ तर, नाम भन्न सकिनँ ।’ दाइको बिहे नजिकिसकेको थियो । सबैभन्दा पहिले ठूल्दाइसँग यो कुरा गर्ने निधो गरेँ तर, कसरी गर्नु भन्ने भइरहेको थियो । मैले भने पनि यो कुरा मान्न दाइ तयार हुने छैनन् । किनकि दाइले मलाई आफूभन्दा १० वर्ष कम र ५० वर्षभन्दा माथिको भए नभन्नु भन्नुभएको थियो । त्यसैले पनि नाम भन्ने आँट गरिनँ ।

दाइको विवाह पनि सकियो, म पनि विवाहमा गएकी थिएँ । दाइ क्यानडा जान्ने दिन आइसकेको थियो । भाउजूलाई स्वनामसँग भेटाउने कुरा भयो । घरपरिवारमा त्यहीअनुरूप दरबारमार्गको एक रेष्टुरेन्टमा हामीले भेटघाट गर्‍यौं । त्यसैबेला स्वनामले नै दाइसँग कुरा गर्नुभयो । दाइले त्यतिबेला केही पनि भन्नु भएन र आँखाभरि आँसु ल्याउनुभयो । त्यसको १५ दिनपछि सान्दाइको विवाह भयो । सान्दाइसँग ठूल्दाइले भन्नुभएछ, म बुद्धनगर दाइसँगै बस्थेँ । थाहा पाएपछि सान्दाइ पनि रुनुभयो, त्यस दिन केही भन्नु भएन । अर्को दिन दाइले मलाई बोलाएर डिसिजन त ठूलो छ भन्दै अँगाल्दै खुब रुनुभयो । दाइलाई सम्हाल्नै गाह्रो भयो । दाइको त्यो अवस्था देखेर सँगै बस्न गाह्रो हुन्छ कि जस्तो लाग्यो भन्दै स्वनामसँग पनि कुरा गरेँ । विदेशमा जस्तो नेपालमा त्यति सजिलो छ जस्तो लागेन ।

ठूल्दाइ मसँग कम बोल्न थाल्नुभयो । यत्तिकैमा हामी सँगै बस्न थाल्यौं । ०६२ देखि हामी सँगै बस्न थालेका हौँ । त्यसपछि म दसैँमा म घर गएँ । बुवाले सोध्नुभयो स्वनाम र तिमीबीच के सम्बन्ध छ भनेर । अनि मैले सँगै बस्छु भनेँ । अर्को दिन चिया खाँदै थिएँ, बुवाले बोलाएर भन्नुभयो, ‘प्रेम अन्धो रहेछ भन्थे साँच्चै रै’छ ।’ त्यति भइसकेपछि पुनर्विचार गर्न सक्छौ छोरी भन्नुभयो । अरू केही भन्नु भएन । सँगै बसिसकेपछि पुनर्विचार गर्ने कुरा पनि आउँदैनथ्यो । म अडिग थिएँ । मलाई पहिले किन कसैले केही नभनेको भन्दै बुवाले गुनासो गर्न थाल्नुभयो । त्यसपछि सबै सम्बन्ध राम्रै भयो घर अनि स्वनामसँग पनि । उहाँ जहाँ जानुहुन्थ्यो मलाई सँगै लैजानुहुन्थ्यो, देश–विदेश सबै ठाउँ । स्वनामले पार्टीका सबै साथीसँग भन्नुभएको थियो—मैले विवाह पो गरेको छैन, एकजना महिला कमरेडसँग बस्छु भनेर । उहाँको व्यक्तित्व नै त्यस्तै थियो कि कसैले केही भन्ने मौका पाएनन् । पहिले हामी सँगै हिँड्दा, घुम्दा त झन् भन्ने कुरा नै आएन । उहाँको र मेरो उमेरै यति ग्याप थियो । पछि सँगै बस्न थालेपछि पनि कसैले केही भनेको सुनिनँ । बाहिर सायद भने होलान् ।

हाम्रो सम्बन्धलाई मेरो परिवारले स्वीकार गरिसकेपछि अरूले जे भने पनि त्यसले केही अर्थ राख्दैनथ्यो । उहाँ योग, ध्यानमा निपुर्ण हुनुहुन्थ्यो । स्वनामको विवाहसम्बन्धी फरक धारणा थियो । मन मिलेपछि सँगै बस्दा केही फरक पर्दैन, विवाह नै गर्नुपर्छ भन्ने मान्यता उहाँको थियो । स्वनामले मलाई धोका दिनुहुँदैन भन्नेमा म ढुक्क थिएँ । मलाई पनि विवाह नगर्दा केही फरक लागेन ।

सायद इन्द्रमाया लामा र लक्ष्मीमाया दिदीहरू नआइदिएको भए सायद हाम्रो विवाह हुँदैनथ्यो । दुई वर्षअगाडि नेपाल आएको बेला मलाई सोध्नुभएको थियो अनि मैले पनि सबै कुरा भनेँ । उहाँहरूले स्वनामलाई पनि भन्नुहुन्थ्यो, ‘दाइ विवाह गर्नुपर्‍यो ।’ अनि स्वनामले हाँस्दै भन्नुहुन्थ्यो, ‘म कम्युनिस्ट मान्छे, मेरो जात छैन, तिमीहरू कार्यक्रम राख म उपस्थित भइदिन्छु, कसरी गर्ने मुस्लिम तरिकाले गर्ने कि हिन्दु या क्रिस्चियन ।’ त्यत्तिमै कुरा टुंगियो । फेरि दिदीहरू नेपाल आउनुभएको रहेछ । त्यतिबेला म अस्ट्रियाको भियानामा थिएँ । कामका लागि गएकी थिएँ । नेपालमा हाम्रो विवाहको कुरा भइरहेको रहेछ । स्वनामले मलाई फोन गरेर भन्नुभयो, ‘तिम्रो विवाह गरिदिने रे इन्द्रमाया दिदीहरूले ।’ अनि मैले ल ठिकै छ नि त भने ।

महिना दिनको बसाइपछि म नेपाल फर्किएँ । उता मेरो पीएचडीको फाइनल एक्जाम थियो । नेपाल आएपछि २४ गते पार्टीमा विगत १० वर्षदेखि हामीसँगै बस्दै आएको अवगत गराउँदै यही सम्बन्धलाई वैवाहिक जीवनको औपचारिकता पाऊँ भनी निवेदन हालियो । २५ गते पार्टीले स्वीकृत गरेछ । त्यो पनि थाहा थिएन, मिडियाबाट फोन आएपछि बल्ल थाहा भयो । पछि पार्टीबाट फोन आयो–तपार्इंको विवाह स्वीकृत भयो भनेर । २७ गतेका लागि विवाह गर्ने कार्यक्रम फिक्स भयो । त्यस दिन बन्द रहेछ अनि मेरो एक्जाम पनि । इन्द्रमाया र लक्ष्मीमाया दिदीहरू अर्को दिन मनाङ जानुहुँदै थियो । उहाँहरू नजाँदै विवाह गरिसक्नुपर्ने थियो । अनि बन्द भए पनि त्यही दिन नै विवाह फिक्स गर्‍यौं। बन्द खुलेपछि गर्ने भन्ने कुराअनुरूप प्रचण्डले गाडी पठाउनुभयो । अनि सबै नेताको सहभागितामा विवाह भयो ।

बुवाको इच्छा त थियो विवाह गरे हुन्थ्यो भन्ने । एकपटक घोषणा गरिदेऊ पनि भन्नुभएको थियो । केटा र केटीले मात्र पनि भनेर नहुँदोरहेछ समाजले विवाहले स्विकार्नु परर्दोरहेछ । कस्तो अचम्म लागिरा’छ मलाई त, विवाह भइसक्यो नयाँ केही पनि छैन । सामाजिक रूपमा नभए पनि कानुनी रूपमा विवाह गरेको प्रमाण आवश्यकता महसुस भएको थियो । हामीले कानुनी रूपमा विवाह गर्ने योजना बनाइरहेका थियौं । मतदाता नामावलीमा श्रीमान् श्रीमती भनेर नाम दर्ता गराएका छौं । योभन्दा अरू प्रमाण समाजलाई के चाहियो रु मेरो विचारमा विवाह बन्धन हो । त्यसैले यसलाई तोड्नुपर्छ र यो साम्यवादी समाजमा विवाह आवश्यक छैन जस्तो लाग्थ्यो । तर, अब यसको महत्व थाहा भयो । केटा र केटी दुवैको मन मिलिसकेको अवस्थामा उनीहरू सँगै बस्न पाउनुपर्ने धारणा मेरो छ । लिभिङ टुगेदर भन्ने नै थाहा थिएन । हामीले एक–अर्कालाई श्रीमान् श्रीमती मानिसकेपछि त्यस्तो लाग्दैनथ्यो । तर, पछि मिडियामा लिभिङ टुगेदर भनेर आएपछि बल्ल थाहा भयो ।

उजुरी परेर विवाह गरेको कुरा पनि सत्य होइन, साथीहरूले भनेरै विवाह गरेको हो, उजुरी परेर होइन । साथीहरूले नभनेको भए सायद विवाह पनि हुँदैनथ्यो । हामी श्रीमान् श्रीमती हौं भन्ने सबैलाई थाहा नै थियो किन विवाह गर्ने त ? उहाँ मिर्गौलाको बिरामी हुनुहुन्छ । म उहाँको साथ छाड्ने थिइनँ । पहिलेभन्दा अहिले उहाँलाई मेरो आवश्यकता छ । मबाहेक अरू कोही पनि छैन, उहाँलाई सहयोग गर्ने । डाक्टरले किड्नी ट्रान्सप्लान्टमा जाने भनेको छ । त्यसका लागि ब्लड ग्रुप मिल्नुपर्छ, मिलिहाल्यो भने पनि बाहिरको मान्छेले दिन मिल्दैन, त्यसका लागि कानुनै छैन, नेपालमा । म दिन्थें, दुर्भाग्य मेरो ब्लड नै मिलेन । उहाँको ‘बी’ पोजेटिभ र मेरो ‘ए’ पोजेटिभ छ । उहाँविनाको जीवन त म कल्पना पनि गर्न सक्दिनँ ।

म राजनीति त गर्दिनँ तर पार्टीलाई आवश्यकता परेको बेला पूरै सहयोग गर्छु । वुद्धिजीवी समाजको केन्द्रीय सदस्य पनि छु । मान्छे उमेर भनेपछि अलि अर्कै मान्ने रहेछन् । आफूभन्दा आधा उमेरको सँग विवाह गरेपछि बीचबोटोमै एक्लो परिन्छ भन्ने ठान्ने रै’छन् । तर, मलाई कहिले त्यस्तो लागेन । मर्ने, बाँच्ने भन्ने कुरा कसलाई थाहा हुन्छ । उमेरले छेक्दैन, मायाप्रेम नै ठूलो कुरा हो । त्यसले उमेर पनि भन्दैन रहेछ । उहाँ सधैँ भन्नुहुन्छ मेरो तीनवटा उमेर छ । मन बच्चाजस्तो, उमेरले युवा र रोगले वृद्धजस्तो । त्यसैले मान्छे सँधै हाँसीखुसी रहनुपर्छ, सबैलाई प्रेम बाँड्नुपर्छ भन्ने उहाँको मान्यता छ । उहाँ प्रेम र यौनमा अलि उदार भए पनि कहिले त्यस्तो व्यवहार देखाउनु भएन । मबाहेक अरू कसैसँग पनि उहाँले प्रेम गर्नु भएन । र, मलाई पनि कहिले अर्डर लगाउने, दबाउने व्यवहार पनि गर्नु भएन । तिमी जे गर्न चाहन्छौ गर, तिमी आफैँ इन्डिपेन्डेड छौ, मैले भनिरहनु पर्दैन भन्नुहुन्छ । यही सबैभन्दा राम्रो बानी हो, स्वनामको । उहाँलाई खाना बनाउन निकै मन पर्छ । अरूलाई चिनाउँदा सधैँ यी किरण गौतम इन्जिनियर भनेर चिनाउनुहुन्छ । कहिले पनि आफ्नो नामले चिनाउनुहुँदैन । ‘तिम्रो आफ्नो अस्तित्व छ’, स्वनाम भनुहुन्छ । स्रोत : काठमान्डू टुडे ।

एजेन्सी । भारतीय प्रहरीले गोमतती नगरको इलाहवाद विकास प्रधिकरणमा चलाइएको यौन अखडा बाट बहुजन समाज पार्टीका एक नेता तथा कलेज प्रबन्धक सहित आठ जनालाई पक्राउ गरेको छ ।
उनीहरुलाई आपक्तिजनक अवस्थामा प्रहरीले पक्राउ गरेको थियो । पुलिसले हाईप्रफाईल व्यक्तिहरुलाई यौन कार्यमा संलग्न भएको आरोपमा समाउन गोप्य स्टिंग अप्रेसन गरेको थियो ।

यौन गतिबिधि सत्तचालन गर्दे आएकाहरुलाई पक्राउ गर्दा प्रहरीले महंगा गाडी, मोवाइल फोन, अशिलल सिडी लगायतका सामान बरामद गरेको जनाएको छ ।


यसएसपी यशस्वी यादवका अनुसार हाई प्रोफाइल मानिसहरु यौन कायृमा जाने गरेको सूचनाको आधारमा प्रहरीले एक युबकलाइृ ग्राहकको रुपमा त्यस स्थानमा पठाएर गिरोहलाई पक्राउ गरेको हो ।
पक्राउ पर्नेमा बहुजन समाज पार्टीका मोहनलाल गञ्जका नेता एमपी सिंह आइएमआरटी कलेजका प्रबंधक अनुराग सिंह तथा अन्य उच्च तथा घरानिया व्यक्तिहरु रहेका छन् । पक्राउ परेका नेता सिंहलेको प्रहरी संग झगडा तथा बिबाद भएको प्रहरीले जनाएको छ ।
त्यस पछि प्रहरीmले उनको साथमा रहेको गाडीलाई नियन्त्रणमा लिएको छ । एक महिनाको एक लाखमा भाडामा लिएको उक्त घरमा यौन धन्दा चलाएको आरोपमा प्रहरीले त्यसका सञ्चालकलाई समेत पक्राउ गरेको जनाएको छ । source taja khabar

प्रेमिकाले धोका दिएको भन्दै मलेसियामा एक युवकले गत जुन १२ मा आत्महत्या गरेका छन् । सिन्धुली जिल्ला लदाभिर ८ का सन्तोस भुजेलले ट्वाइलेटमा पासो लगाएर आत्महत्या गरेको जानकारी यूएईमा रहेका उनका छिमेकी कृष्ण भट्राईले जानकारी दिएका छन् ।
दुई वर्षअघि मलेसिया गएका भुजेल अत्यन्तै इमानदार, सोझा र परिवारमा कान्छा छोरा रहेको भट्राईले बताए । परिवारको गर्जो टार्ने छोराको आत्महत्याको खबरले परिवार मात्र नभइ गाउँनै शोकमा डुबेको भट्राईले जानकारी दिएका छन् ।


काठमाडौमा रहेकी रबिना (नाम परिवर्तन) नामकी पे्रमिका सँग लामै समयदेखिको प्रेमसम्बन्धमा खटपट उत्पन्न भएपछि आत्महत्याको बाटो रोजेको सुसाइड नोटमा उल्लेख छ । क्याम्पमा रहेका सुदिप र रमेश नामका दुई व्यक्तिलाई दाइको सम्बोधन गर्दै सन्तोषले माया भन्ने चिज यस्तै हुँदो रहेछ, कसैलाई मायाले बचाउने त कसैलाई मायाले मार्दो रहेछ भन्दै उनको मायाले आफूलाई मृत्युको नजिक पुर्याएको उल्लेख छ । सन्तोषले आफ्नो लाशलाई चॉडै नेपाल पुर्याइदिन सुसाइड नोटमा आग्रह समेत गरेका छन् ।

यो जुनीमा त उनको हुन सकिन, अर्को जुनीमा उनको भएर आउनेछु भनी सन्तोसले सुसाइड नोटमा लेखेका छन्, ‘आज म कसैको मायामा पागल भएर टाढा जाँदैछु ।’ सन्तोष मलेसियाको जोहरबारुस्थित एक कम्पनीमा मजदुरका रुपमा काम गर्थे । कमाइ गर्ने छोराको आत्महत्याको कारण निम्न वर्गीय भुजेल परिवारको मानसिक र आर्थिक समस्या उत्पन्न भएको भटराईले बताएका छन् । भुजेल परिवारको सहयोगका लागि यूएईमा रहेका सोही क्षेत्रका बासिन्दाहरुबीच आर्थिक संकलन गरी राहत उपलब्ध गराउने अभियान चलाइएको भट्राईले बताएका छन्।  source taja khabar

पाँचथर, १ असार । जिल्लाको अमरपुरस्थित इलाका प्रहरी चौकी भालुचोकमा कार्यरत प्रहरी जवान दीपेश चौधरीलाई बलात्कार अभियोगमा नियन्त्रणमा लिइएको छ ।
स्थानीय ५७ वर्षीया एक महिलालाई बलात्कारको प्रयास गरेको अभियोगमा उनलाई प्रहरी नियन्त्रणमा लिइएको हो । जिल्ला प्रहरी कार्यालय पाँचथरका प्रमुख दीपक पोखरेलका अनुसार चौधरीले बलात्कारको प्रयास गरेको जानकारी पाउनासाथ प्रहरीले नियन्त्रणमा लिएको हो ।
चौधरी घरमा पैसा पठाउँछु भन्दै चौकीबाट बाहिरिएका थिए । त्यसपछि गाउँमा मदिरा सेवन गरी अन्य दुई महिलामाथि हातपात गरेको स्थानीयले बताए ।
गाउँभर वितन्डा मच्चाउँदै हिँडेको भन्दै स्थानीयले कारबाहीको माग गर्दै अमरपुर बजारमा प्रदर्शनसमेत गरेका थिए । चौधरीलाई जिल्ला प्रहरी कार्यालय पाँचथरको हिरासतमा राखी अनुसन्धान सुरु गरिएको प्रहरी नायब उपरीक्षक पोख्रेलले बताउनुभयो । source dainik online khabar

३२ जेठ । भारतको अहमदाबादमा ६० वर्षीया आफ्नी आमालाई खेतमा लगेर बलात्कार गरेको आरोपमा एक युवकलाई पक्राउ गरिएको छ ।Capture अहमदाबादका २९ वर्षीय शकुन सिंह परिहारलाई आफ्नी ६० वर्षीया आमालाई बलात्कार गरेको आरोपमा पक्राउ गरिएको भारतीय प्रहरीले जनाएको छ । उसले उक्त आरोप पनि स्वीकारी सकेको प्रहरीको भनाइ छ । प्रहरीका अनुसार उक्त घट्ना १३ जुनको मध्यरातमा भएको थियो । पीडित महिला युपीको कानपुरमा दुई दिन पहिले आफ्नो छोरीको घरमा आएकी थिइन । पीडित महिलाको बलात्कार आरोपी छोरा पनि अहमदाबादको औद्योगिक क्षेत्रमा बस्ने गरेको थियो ।ऊ बहिनीको घरमा गएर आमालाई आफ्नो घर जाउँ भन्दै लिएर हिड्यो । तर, आफ्नो घर लैजाने क्रममा बाटो छेउको खेतमा लगेर शकुनले आमालाई बलात्कार गरेको भारतीय प्रहरीको भनाइ छ । बलात्कार पछि आमालाई खेतमै छोडेर भागेको शकुनलाई उसको साथीको घरबाट आइतबार पक्राउ गरिएको छ । यता पीडित महिलाको भने अहमदाबादस्थित सिविल अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ ।source taja-khabar

प्रेमिकाले धोका दिएको भन्दै मलेसियामा एक यवकले आत्माहत्या गरेका छन्...।

मलेसिया जेष्ठ ३२ – प्रेमिकाले धोका दिएको भन्दै मलेसियामा एक युवकले गत जुन १२ मा आत्महत्या गरेका छन् । सिन्धुली जिल्ला लदाभिर ८ का सन्तोस भुजेलले ट्वाइलेटमा पासो लगाएर आत्महत्या गरेको जानकारी यूएईमा रहेका उनका छिमेकी कृष्ण भट्राईले जानकारी दिएका छन् ।


 दुई वर्षअघि मलेसिया गएका भुजेल अत्यन्तै इमानदार, सोझा र परिवारमा कान्छा छोरा रहेको भट्राईले बताए । परिवारको गर्जो टार्ने छोराको आत्महत्याको खबरले परिवार मात्र नभइ गाउँनै शोकमा डुबेको भट्राईले जानकारी दिएका छन् । काठमाडौमा रहेकी रबिना (नाम परिवर्तन) नामकी पे्रमिका सँग लामै समयदेखिको प्रेमसम्बन्धमा खटपट उत्पन्न भएपछि आत्महत्याको बाटो रोजेको सुसाइड नोटमा उल्लेख छ ।

 क्याम्पमा रहेका सुदिप र रमेश नामका दुई व्यक्तिलाई दाइको सम्बोधन गर्दै सन्तोषले माया भन्ने चिज यस्तै हुँदो रहेछ, कसैलाई मायाले बचाउने त कसैलाई मायाले मार्दो रहेछ भन्दै उनको मायाले आफूलाई मृत्युको नजिक पुर्याएको उल्लेख छ । सन्तोषले आफ्नो लाशलाई चॉडै नेपाल पुर्याइदिन सुसाइड नोटमा आग्रह समेत गरेका छन् । यो जुनीमा त उनको हुन सकिन, अर्को जुनीमा उनको भएर आउनेछु भनी सन्तोसले सुसाइड नोटमा लेखेका छन्, ‘आज म कसैको मायामा पागल भएर टाढा जाँदैछु ।’


 सन्तोष मलेसियाको जोहरबारुस्थित एक कम्पनीमा मजदुरका रुपमा काम गर्थे । कमाइ गर्ने छोराको आत्महत्याको कारण निम्न वर्गीय भुजेल परिवारको मानसिक र आर्थिक समस्या उत्पन्न भएको भटराईले बताएका छन् । भुजेल परिवारको सहयोगका लागि यूएईमा रहेका सोही क्षेत्रका बासिन्दाहरुबीच आर्थिक संकलन गरी राहत उपलब्ध गराउने अभियान चलाइएको भट्राईले बताएका छन्।source eonlynpatrika.

ट्यांकरमा करिब ४० करोडको पेट्रोल
एजेन्सी : करोडौं मूल्य पर्ने लाखौं लिटर पेट्रोलले भरिएको एउटा मलेसियन ट्यांकर बिहीबारबाट वेपत्ता भएको छ । २२ जना मानिससमेत सवार सो ट्यांकर जोहोर राज्यको पूर्वी तटस्थित समुद्रबाट वेपत्ता भएको हो ।
७५ लाख लिटर पेट्रोल बोकेको सो ट्यांकरमा २२ जना मानिस समेत सवार थिए । मलेसियन अधिकारीका अनुसार बिहीबारबाट एमटी अर्किम हारमन्टी ट्यांकर  मलाक्काबाट कुअन्टन जाने क्रममा समुद्रबाटै गायब भएको हो ।
मलेसिया मरिटाइम इनफोर्समेन्ट एजेन्सी (एमएमईए) का अपरेशन निर्देशक इब्राहिम मोहम्मदका अनुसार ट्यांकर ६ हजार टन तेलले भरिएको थियो । हराएको ट्यांकरको खोजी भइरहेको उनले जानकारी दिए
हराएको तेलको मूल्यमात्रै १५ मिलियन रिङ्गिट (४० करोड रुपैयाँ) रहेको छ । तेलसहित हराएको ट्यांकरमा १६ जना मलेसियन, पाँचजना इन्डोनेसियन र एकजना म्यान्मारमा नागरिक सवार थिए ।source websitevitrako

एन्ड्रोइडको गुगल प्ले स्टोर(Google Play Store) बाट कुनै पनि गेम अथवा याप (Games or Apps) डाउनलोड गर्नको लागि तपाईँले आफ्नो मोबाईलमा गुगल एकाउन्ट बनाउन जरुरी हुन्छ। एस्ता एकाउन्टहरू जीमेल एड्रेस (gmail address) अथवा यूजरनेम (username) बाट स्थापित गर्न सक्नहुन्छ।


तपाईँको मोबाईलमा गुगल एकाउन्ट राख्ने केही चरणहरू तल उल्लेखित छन्।

१. आफ्नो डिभाइसको मुख्य ‘सेटिङ्ग्स'(Settings) मेनु खोल्नुहोस्।

२. ‘एकाउन्ट्स'(Accounts) भन्ने मेनुमा गएर ‘एड एकाउन्ट'(Add account) मा ट्याप गर्नुहोस्।

३. त्यहाँ ‘गुगल'(Google) भन्ने विकल्प छान्नुहोस्।

४. यदि तपाईँसँग जीमेल(G-mail) को एकाउन्ट छ भने ‘एक्जिस्टिङ्ग'(Existing) रोज्नुहोस् अथवा नयाँ एकाउन्ट बनाउन      चाहनुहुन्छ भने ‘न्यू’ (New) रोज्नुहोस्।

५. त्यसपछि त्यहाँ प्रस्तुत गरिएको निर्देशन पालन गर्दै जानुहोस्।

६. गुगल एकाउन्ट थपिसकेपछि, गुगल प्लेबाट याप्सहरू किन्न अथवा डाउनलोड गर्न चाहनुहुन्छ भने मुख्य मेनुमा भएको ‘प्ले स्टोर'(Play Store) अथवा ‘गुगल प्ले'(Google Play) मा गएर डाउनलोड गर्नुहोस्। source .nepaliheadlines

सिन्धुपाल्चोकको इचोकबाट जन्ति लिएर सिन्धुकोट गएका ७० जना जन्तिलाई बेहुला/बेहुलीसहित प्रहरीले नियन्त्रणमा लिएको छ। मेलम्ची नगरपालिका ४, सिन्धुकोटकी १४ वर्षीया कविता सेन्चुरीलाई दुलही बनाउन ७० जना जन्तीसहित पुगेका १६ वर्षीय करण रसाइलीलाई प्रहरीले बुधबार नियन्त्रणमा लिएको हो। बालबिवाह गरेको भन्दै स्थानीय रूपमा सक्रिय बालक्लबले प्रहरीमा खबर गरेपछि उनीहरू प्रहरी नियन्त्रणमा परेका हुन्। ‘विहे गर्ने उमेरै नभएकाले उहाँहरूलाई हामीले धेरै सम्झायौ, केही नलागेपछि प्रहरीलाई खबर गरेका हौ,’ स्थानीय बाल सञ्जालक सुनिल मिजारले भने। इलाका प्रहरी कार्यालय मेलम्चीमा प्रहरी निरीक्षक चन्द्रबहादुर थापाका अनुसार उनीहरूको मागी विवाह भएपनि बाल विवाह गरेको उजुरी आएपछि जन्तीसहित नियन्त्रणमा लिएको हो। source taja-khabar

९ तले भवन भत्किदा ४ जनाले पुरियारा ज्यान गुमाएका छन् तर यो घटना नेपालको भने होइन दक्षिण पश्चिम चीनको गाइज्वाउ प्रान्तमा रहेको नौ तले  पुरानो आवासिय भवन भत्किएपछिको हो  ।
भवन भत्किदा ४ जनाले ज्यान गुमाएको खबर चिनिया संचार मद्धेम हरुले बताएका छन् । सो भवान भत्किदा ४ जानाले घटना स्थालामै ज्यान गुमाए भने दर्जनौ मानिस हरु घाइते भएका छन् । source taja khabar

भूकम्पपछि त्रिपाल र टहरामा बस्दै आएका असुरक्षित यौनसम्पर्कबाट रहनसक्ने गर्भ रोक्न आकस्मिक गर्भनिरोधक औषधि सेवन गर्ने बढेका छन् । यस्तो चक्कीको बिक्री बढ्दै गएको काभ्रेका स्वास्थ्यकर्मीले बताए ।

बनेपास्थित चण्डेश्वरी मेडिकल हलका असिन वैद्यले भने,‘भूकम्पअघिको तुलनामा अहिले आकस्मिक गर्भ रोक्न चक्कीको प्रयोग गर्नेको संख्या बढ्दै गएको छ । परिवारनियोजनका अन्य साधनको तुलनामा गर्भनिरोधक चक्की बढी बिक्री हुने गरेको छ ।’ उनका अनुसार चक्की किन्न दैनिक १५ देखि २० जना आउने गरेका छन् ।

स्वास्थ्यकर्मीका अनुसार विशेषगरी उच्चमावि तथा क्याम्पस पढ्ने उमेरका युवतीले असुरक्षित सम्बन्धबाट गर्भ निरोधक चक्की प्रयोग गर्ने गरेका छन् । आजको अन्नपूर्ण पोष्ट दैनिकमा खबर छपिएको छ ।

धरान-तीघ्रामा बाँधेर लागुपदार्थ ल्याउदै गरेको अवस्थामा धरान प्रहरीले दुई युवालाई पक्राउ गरेको छ। सुराकीको आधारमा धरान ८ स्थित तीनकुने चेकपोष्टमा सवारीसाधान चेकजाँच गर्दा सोमबार ती युवा लागुऔषधसहित पक्राउ परेको प्रहरीले जनाएको छ।






पक्राउ पर्नेमा धरान ८ का २२ बर्षीय सन्तोष बिक र धरान ११ का १५ बर्षीय विनय बिक रहेका छन्। दुवै जना विराटनगरबाट धरान आउँदै गरेको माइक्रोमा थिए। अपराध न्युनीकरण गर्न इलाका प्रहरी कार्यालयले सोमबारबाट शुरु गरेको 'एम्बुस' रणनीतिअनुसार पक्राउ परेको जनाएको छ। क्षेत्रीय अनुसन्धान ब्युरो र इलाका प्रहरी कार्यालयलको बिशेष सुराकीको आधारमा दुवै जना पक्राउ परेको सई लक्ष्मण गिरीले जानकारी दिए। चेकजाँचको क्रममा दुवैले तीघ्रामा लागुऔषध बाँधेको फेला परेको उनले बताए। 'आजैदेखि इलाका प्रहरी कार्यालयले अपराध न्युनीकरण गर्न एम्बुस रणनीति अपनाएका छौं, यो त्यही योजनाअनुसार समातिएको हो'–सई गिरीले भने।
प्रहरीका अनुसार दुवैको साथबाट ३० सेट लागुऔषध वरामद भएको छ। त्यसमा डाइजिपाम ३०, एभिल ३० र नेरोजेसिक ३० थान रहेको सई गिरीले बताए। पक्राउ परेका मध्ये सन्तोषले बिक्री गर्ने उद्देश्यले ल्याएको र विनयलाई भने अर्को एक व्यक्तिले बोकाएर पठाएको प्रारम्भिक अनुसन्धानबाट खुलेको प्रहरीले जनाएको छ। पक्राउ परेकाहरुलाई लागुऔषध कारोबारी अर्न्तगत कानुनी कारबाही प्रक्रिया अघि बढाउने प्रहरीले जनाएको छ। source a2z khabar

३२ जेठ । भारतको अहमदाबादमा ६० वर्षीया आफ्नी आमालाई खेतमा लगेर बलात्कार गरेको आरोपमा एक युवकलाई पक्राउ गरिएको छ ।

अहमदाबादका २९ वर्षीय शकुन सिंह परिहारलाई आफ्नी ६० वर्षीया आमालाई बलात्कार गरेको आरोपमा पक्राउ गरिएको भारतीय प्रहरीले जनाएको छ । उसले उक्त आरोप पनि स्वीकारी सकेको प्रहरीको भनाइ छ ।

प्रहरीका अनुसार उक्त घट्ना १३ जुनको मध्यरातमा भएको थियो । पीडित महिला युपीको कानपुरमा दुई दिन पहिले आफ्नो छोरीको घरमा आएकी थिइन । पीडित महिलाको बलात्कार आरोपी छोरा पनि अहमदाबादको औद्योगिक क्षेत्रमा बस्ने गरेको थियो ।ऊ बहिनीको घरमा गएर आमालाई आफ्नो घर जाउँ भन्दै लिएर हिड्यो । तर, आफ्नो घर लैजाने क्रममा बाटो छेउको खेतमा लगेर शकुनले आमालाई बलात्कार गरेको भारतीय प्रहरीको भनाइ छ ।

बलात्कार पछि आमालाई खेतमै छोडेर भागेको शकुनलाई उसको साथीको घरबाट आइतबार पक्राउ गरिएको छ । यता पीडित महिलाको भने अहमदाबादस्थित सिविल अस्पतालमा उपचार भइरहेको छ । source taja khabar

ट्यांकरमा करिब ४० करोडको पेट्रोल
एजेन्सी : करोडौं मूल्य पर्ने लाखौं लिटर पेट्रोलले भरिएको एउटा मलेसियन ट्यांकर बिहीबारबाट वेपत्ता भएको छ । २२ जना मानिससमेत सवार सो ट्यांकर जोहोर राज्यको पूर्वी तटस्थित समुद्रबाट वेपत्ता भएको हो ।


७५ लाख लिटर पेट्रोल बोकेको सो ट्यांकरमा २२ जना मानिस समेत सवार थिए । मलेसियन अधिकारीका अनुसार बिहीबारबाट एमटी अर्किम हारमन्टी ट्यांकर  मलाक्काबाट कुअन्टन जाने क्रममा समुद्रबाटै गायब भएको हो ।

मलेसिया मरिटाइम इनफोर्समेन्ट एजेन्सी (एमएमईए) का अपरेशन निर्देशक इब्राहिम मोहम्मदका अनुसार ट्यांकर ६ हजार टन तेलले भरिएको थियो । हराएको ट्यांकरको खोजी भइरहेको उनले जानकारी दिए

हराएको तेलको मूल्यमात्रै १५ मिलियन रिङ्गिट (४० करोड रुपैयाँ) रहेको छ । तेलसहित हराएको ट्यांकरमा १६ जना मलेसियन, पाँचजना इन्डोनेसियन र एकजना म्यान्मारमा नागरिक सवार थिए । source a2z khabar

जेठ ३२ , सँधैंजसो टेलिफिल्मको छायांकनमा व्यस्त हुने हाँस्य टेलिश्रृंखला मेरी बास्सैका कलाकार सीताराम कट्टेल (धुर्मुस) वैशाख १२ को भूकम्पपछि कहिले कुटो, कोदालो लिएर नुवाकोट त कहिले त्रिपाल लिएर काभ्रे पुगे । महाविपत्तिमा परी जनधन गुमाउने परिवारहरुको राहत वितरणका लागि धुर्मुस विभिन्न संघसंस्था गुहार्दै हिँडिरहेका छन् । उनै धुर्मुससँग हामीले कुराकानी गरेका छौं ।

वैशाख १२ गते भूकम्प गएका बेला कहाँ हुनुहुन्थ्यो ?

भूकम्प गएका बेला अमेरिकाको सेन्टलुइस शहरमा कार्यक्रम सकेर सुतिसक्या थियौं । सुतेको एकघण्टा पछाडि अस्ट्रेलियाबाट कुञ्जना (सुन्तली) को ठूली आमाको छोरीले नेपालमा ठूलो भूकम्प गयो रे भनेर फोन गरिन अनि एकदमै पीडा भयो । नेपाल एक हप्तापछि आयौं । नेपाल आएकै दिनबाट भूकम्प पीडितको सहयोगका लागि राहत सामग्री लिएर प्रभावित क्षेत्रमा गयौं ।

त्यसपछिको दैनिकी कस्तो भयो ?

हामी बिहान ५ बजेदेखि बेलुका ८ बजेसम्म ननस्टप काम गर्थ्यौं । खाल्डोमा छिर्ने, गाह्रो लाउने, ढुंगा बोक्ने, सिमेन्ट बोक्ने, माटो मुछ्ने, जे जे हुन्छ सबै गर्ने, घर बनाउने क्रममा गर्नुपर्ने सबै काम गरियो । जानियो पनि । दैनिकी भन्नुपर्दा, हरेक पल पीडितसँग नै, अहिले पनि दिमागमा, आँखामा यादहरु झलझली नै छन्, राहत वितरण गरेर पनि बेलुकी आइपुग्ने, बिहान हिँडीहाल्ने, त्यस्तो प्रकारको भयो । लगभग डेढ महिना भयो वस्तीमै छ,ु वस्तीमै बसेको छु । हरेक घरका चुला थाहा भए, हरेक गाँउका मान्छेका चाहना, इच्छा र भावनाहरु यथार्थ रुपमा थाहा पाएँ ।

उद्धार र राहतको लागि कुन कुन ठाँउ पुग्नुभयो ?

हामी नुवाकोट, काभ्रे, सिन्धुपाल्चोक, ललितपुर, भक्तपुर, र धादिङमा पहिलो चरणको राहत वितरणका क्रममा पुग्यौं । पहिलो चरणको राहतमा हामीले त्रिपाल, म्याट, चामल, दाल, चिउरा, चना जस्ता सामग्रीहरु वितरण ग¥यौ । यी सामाग्रीहरु हामीले वास्तविक पीडित पहिचान गरेर वितरण गर्यौं । एक हप्ता बितिसक्दा पनि कतिपय जिल्लामा सरकारको टोली पनि नपुगेको, राजनीतिक दलका कुनै पनि प्रतिनिधिहरु नपुगेको अवस्थामा हामी पुगेका थियौं । त्यस्तै गोरखाको घ्यालचोक, धादिङको नौबिसे भन्दा माथिको एक चेपाङ गाउँ, नुवाकोटको ओखरपौवा लगायतका गाउँमा गइयो र हामीलाई कुन गाउँभन्दा पनि तत्काल के लिएर जाने भन्ने कुरा महत्वपूर्ण लाग्यो ।
कति वटा त्रिपाल बाँड्नुभयो ?

हामीले ७/८ सयको हाराहरीमा वितरण गर्‍यौं र भूकम्प पीडितलाई सहयोग गर्ने भनेर १६ लाख ५० हजार रुपैयाँ घोषणा गरेका थियौं । त्यसमा विभिन्न देशमा रहनुभएका हाम्रा शुभचिन्तकहरुले सहयोग गर्नुभएको थियो । अहिलेसम्म झण्डै १२ लाख  रुपैयाँ खर्च भएको छ  ।
अनि त्यसपछि ?

त्रिपालपछि चर्पी बनाउनतर्फ लाग्यौं र त्यो ठाउँ सिन्धुपाल्चोकको पिपलडाँडा हो । जहाँ मानवीय क्षति बढी भएको थियो । त्यो ठाउँमा चर्पीको आवश्यकता भएको हामीले महसुस ग¥यांै । वैशाख २८ गते गएर ६० घरका लागि १० वटा स्थायी चर्पी निर्माण गरेर फर्किएका थियौं । हामी त्यहाँ जाँदा पहिरो र भूकम्पका पराकम्प आइरहेका थिए । दुई चिरा परेको जमिनको एक चिरामा हामी १६ जनाको टोली बसेका थियौं । त्यसपछि हामी नुवाकोटको ओखरपौवामा ४० वटा स्थायी चर्पी र महाकाली निमाविका लागि अस्थायी कक्षा कोठा निर्माण गरियो । त्यो विद्यालय जेठ ११ गतेबाटै सञ्चालन गर्न सफल भयौं ।
अहिले हामी काभ्रेपलाञ्चोक  पाँचखाल नगरपालिकाको एकदमै लोपोन्मुुख पहरी जाती भएको बस्तीमा २० वटा भूकम्प प्रतिरोधी स्थायी घरहरु निर्माण भैरहेको छ । हामी दुई दम्पत्ति, भद्रगोल टिम, सगुन डट कमको टिम भएर ३ कोठाको भित्रै चर्पी भएको र एउटा धारो भएको स्थायी घर बनाएका छौं । हामी बसेको ठाउँमा बाघ लगायतका जंगली जनावरबाट भने एकदमै बच्नुपर्थ्यो ।

सँधैं हसाइरहने मान्छे त्यस्तो पीडादायी ठाउँमा पनि हँसाउनकै लागि पुग्नुभयो, अब कहिलेसम्म जारी रहन्छ यो सिलसिला ?

राहत पनि भयो, चर्पि पनि भयो, विद्यालय निर्माण पनि भयो । अब एकीकृत बस्ती निर्माणको अभियानमा छौं । भूकम्पपछिको नेपालकै पहिलो एकीकृत बस्ती हाम्रो पहलमा निर्माण भैरहेको छ, जसमा नेपाल आर्मीको ५० जनाको टोलीले पनि सहयोग गरिरहेको छ । सहयोग सँगसँगै धेरै अबरोधहरु पनि झेल्नुप¥यो । देश कुन अवस्थामा छ र देशलाई राजनीतिज्ञले कतातिर मोडिरहेका छन् त भन्ने कुरा पनि बुझ्ने अवसर पाइयो । हामीले जति नै केन्द्रमा बसेर विभिन्न निती बनाए पनि, बैठक बसे पनि देश त्यहाँबाट बनाउन गाउँबाट सुरु गर्नु पर्छ ।

छाप्रोको कथा बनाउन थाल्नु भएको त १० वर्ष भएको थियो, तर छाप्रोका ठ्याक्कै पीडा अहिले पो थाहा भयो होला है ?

हो धेरै पीडा थाहा भयो । हुन त म गाउँमै जन्मे हुर्केको मान्छे, तर म यति गहिराइसम्म जान पाएको थिइन । आफ्नै व्यक्तिगत कुराहरु थिए । अहिले समग्र गाउँका मान्छेहरुको प्रतिनिधित्व गरेर अगाडि बढिएको छौं । जस्तै अहिले २० वटा परिवारलाई घर बनाउँदा २० परिवारका २० थरीका मान्छे सबैलाई एकै ठाँउमा मिलाएर राख्न पक्कै पनि गाह्रो कुरा हो । हामीले उनीहरुलाई सक्ने तवरले एकै ठाउँमा राखेका छांै । सबैलाई सहयोग गर्न अपिल गर्दछौँ, राहत र पुनःनिर्माणको काम हामीले जुन बजेटबाट सुरु गरेका थियौं, त्यो भन्दा दोब्बर तेब्बर हुने भएकोले विभिन्न पाटोबाट सहयोग गर्न अनुरोध गर्न चाहान्छु । हिजोको दिनमा दर्शकहरुलाई हँसाएर हामीलाई प्रसाद स्वरुप एउटा घर निर्माण गर्न सहयोग गर्नुभएको थियो । आज उहाँहरु दुःखी हुँदा हाम्रो मन एकदमै दुःखी भएको छ । उहाँहरुलाई सहयोग गर्ने प्रतिबद्धताका साथ हामी घरहरु निर्माण गर्न लागिरहेका छौं र अर्को कुरा हाम्रो क्षमताले नभ्याउने भएकोले हामी दुई जनाले घर बेचेर यो प्रोजेक्ट पूरा गर्ने घोषणा गरेका छौं ।

भनेपछि धुर्मुस सुन्तलीले घर बेच्दैछन् पहरी बस्तीका लागि होइन त ?

पक्कै पनि, एकीकृत नमुना पहरी बस्ती । सरकारले एकीकृत नमुना बस्ती बसाल्ने भन्ने कुरा चलिरहेको र कार्यन्वयन नभैरहेको बेलामा सरकारलाई सघाउने अभियानका साथ दुईजनाले नेतृत्व गरेर यो अभियान सञ्चालन  गरेका छाैं । यो प्रोजेक्ट पूरा गर्नकै लागि हामीले  घर बेच्न लागेका हौं । हाम्रो घरमा भूकम्पले त्यस्तो क्षति केही पनि भएको छैन । कसैले घर किनिदिए भूकम्प पीडितलाई गरिएको सहयोग हो भन्ने सोच्ने छु मैले । source taja khabar

भीमज्वाला राई
३२ जेठ, काठमाडौं । बंगलादेशको ढाका निवासी मिलन डी प्युरिफिकेशनसँग गत पुसमा विवाह गरेकी सर्लाही लालबन्दीकी कमलाकुमारी विकको रहस्यमय मृत्यु भएको छ । दाजु भुवनसँग गत बुधबार बंगलादेशबाट नेपाल आउन चाहेको बताएकी बिकको शुक्रबार साँझ मृत्युको खबर आएको हो ।
कमलालाई बंगलादेशमा सासू ससुरासँग राखेर उनका पति मिलन बैदेशिक रोजगारीका लागि कुवेत गएका थिए । मिलनले फेसबुक एसएमएस मार्फत कमलाले आत्महत्या गरेको जानकारी गरेको कमलाका दाजु भुवनले बताए ।

भुवनका अनुसार आफुसँग कुरा हुँदा आफु नेपाल आउन चाहेको भए पनि मिलनले पासपोर्ट लुकाइदिएर चैत्रमा (अप्रिल २४ मा) कुवेत गएकाले आउन नसकेको कमलाले बताएकी थिइन् ।
उनले फोनमा सासू ससुरा र देवरले मानसिक तनाब दिने गरेको बताएकी थिइन् । ‘जसरी भए पनि एक हप्ताभित्र नेपाल ल्याउँछु चिन्ता नगर भनेको थिएँ, कुरा गरेको दुई दिन नबित्दै शुक्रबार राति साढे ११ बजे बहिनीको मृत्युको खबर सुन्नुपर्‍यो’-भुवनले भने ।
‘मेरी बहिनी आत्महत्या गर्ने खालकी होइनन्, उनी हक्की र आँटी स्वभावकी थिइन्, त्यसैले यो आत्महत्या होइन, उनकै श्रीमानका परिवारको मिलेमतोमा हत्या भएको हो, भुवनले भने-‘न्यायका लागि म सबैसँग आग्रह गर्छु ।’
भुवनका अनुसार सुरुमा मिलनले तिमीे बहिनी दुर्घटनामा परेकी छ भन्दै अस्पताल भर्ना भएको बताएका थिए । त्यसपछि आत्महत्या गरेको बताएका थिए । ‘घटनाका विषयमा बंगलादेशस्थित बहिनीको घर रहेको ढाका कालीगञ्ज नगरी रोडमा रहेका परिवारका अन्य कसैले पनि कुरा गर्न चाहिरहेका छैनन्’ भुवन भन्छन्- ‘हामीले दाहसंस्कार नगर्नुस्, हामी आउँछौं भन्दाभन्दै जवरजस्ती दाहसंस्कार गरिएको छ ।’
मिलनका आफन्तले धम्कीपूर्ण भाषामा के गर्नसक्छस गर भनेकाले घटनामाथि झन शंका बढेको दाई भुवनले बताए । आफुहरुलाई बहिनीको शवको फोटो देखाउन भन्दा पनि नदेखाएको उनले बताए ।
‘घटना भएको १० दिन बितिसकेको छ, तर मृत्युको खबर सुनेका भुवनका परिवारले अन्य केही सूचना पाएका छैनन् । घटनाको भोलिपल्टै शनिबार कुवेतबाट बंगलादेश फर्किएका मिलनले बिक परिवारको फोन उठाएका छैनन् ।
बहिनीको मृत्युको कारण बुझ्न तथा न्याय खोज्न दाइ भुवन र दिदी रमिला कालीकोटे आठ दिनदेखि काठमाण्डौंमा भौंतारिइरहेका छन् । भुवनले भने-अझैसम्म तथ्य बुझ्न सकेका छैनौं, नेपाल ट्रेड युनियन महासंघ जिफन्टको सहयोगमा परराष्ट्र मन्त्रालयमार्फत् नेपालस्थित बंगलादेश दुतावासमा निवेदन दिएका छौं ।’
परराष्ट्र मन्त्रालयका सहसचिव प्रकाश सुवेदीले भने बंगलादेशमा रहेको नेपाली दुतावास मार्फत बुझ्दा कमलाको मृत्युबारे अनुसन्धान भइरहेको र चाँडै तथ्य आउने जानकारी गराएको भुवनले बताए ।
कमला कसरी पुगिन् बंगलादेश ?

परिवारमा सात बहिनी र दुई दाजुभाइ रहेका कमलाका आमाबुबाको मृत्यु १५ वर्षअघि नै भइसकेको थियो । आर्थिक रुपमा कमजोर कालीकोटे परिवारकी तीक्ष्ण दिमागकी कमला आफै केही गर्नुपर्छ भन्ने स्वभावकी थिइन् । उनको त्यही भावनाका कारण उनी ०६७ सालमा बैदेशिक रोजगारीका लागि कुवेत पुगिन् ।
पाँच वर्षमा उनी दुईपटक नेपाल आएकी थिइन् । उनले भाइबहिनीको शिक्षा दीक्षादेखि घर सञ्चालनसम्म भरथेग गरिन् । दाइ भुवनसमेत कुवेतमै थिए । दाजु बहिनीको कमाइले उनीहरुले लालबन्दीमा घरसमेत बनाए ।
कुवेतमै रहँदा बंगलादेशी नागरिक मिलनसँग कमलाको भेट भयो । करिव दुई वर्षपछि उनीहरुको सम्बन्ध वैवाहिक जीवनमा परिवर्तन भयो । गत पुस १० गते नेपाल फर्किनुपर्ने कमलालाई मिलनले बंगलादेश लगेर ईसाई परम्पराअनुसार चर्चमा लगेर विवाह गरे । त्यसपछि कमलालाई बंगलादेशमै छाडेर मिलन चैत्रमा पुनः कुवेत फर्किएका थिए ।
source onlinekhabar